„Sieroty….”

„Sieroty….”
Homilia J.14,15-21
ks. Andrzeja Drogoś SDS z piątego dnia
Rekolekcji lectio divina 2017 r.

Opracowanie- JZ.
Tekst nieautoryzowany.
Zachowano styl języka mówionego.

„Nie zostawię was sierotami- mówi do swoich uczniów Jezus. Przyjdę do was. Te słowa mówi przed swoją zbliżającą się męką i śmiercią. Świadomy, że po zmartwychwstaniu odejdzie do Ojca. Jego uczniowie poczują się jak sieroty. Ale nie będą sierotami. On będzie z nimi. I chociaż Świat Go nie będzie oglądał, Jego uczniowie będą trwać w Jego obecności dlatego, że trwają w Jego miłości. „Kto Mnie miłuje, ten będzie umiłowany prze Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie”. Jako uczniowie Chrystusa tęsknimy za poznaniem Boga. Chcielibyśmy doświadczyć Jego obecności i pytamy siebie co robić, żebyśmy mogli poznać Boga w pełni. Czuć i być pewni, że On jest z nami. Jezus daje nam bardzo jasną odpowiedź na to pytanie: kochajcie. Kochajcie Boga. Kochajcie Mnie bo miłość otwiera drogę do poznania Boga. Ale miłość otwiera również drogę do zachowywania Bożych przykazań. Bowiem ten, kto kocha, wypełnia wolę tego, kogo kocha. Bardzo proste, a tak trudne do realizacji w naszym życiu. Może dlatego, bo naszą wiarę często chcemy opierać na czymś innym niż miłość, niż więź człowieka z Bogiem. Jezus mówi, że bez tej osobistej więzi, bez więzi miłości nie jest możliwa wiara ani poznanie Ojca, ani trwanie w Nim, ani zachowywanie Bożych przykazań. Teraz rozumiemy dlaczego nad Bożym słowem mamy się pochylać z miłością. Bo Boże słowo nie jest instrukcją obsługi chrześcijanina, aby się nie zepsuł. Boże słowo jest testamentem Boga, który kocha nas i którego my kochamy. „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę. A Ojciec Mój umiłuje go i do niego przyjdziemy”. Prośmy o dar miłości Boga. O ten dar, który jest fundamentem wiary i fundamentem chrześcijańskiego życia. Prośmy, abyśmy mogli ukochać Boga choć w minimalnym stopniu tego, jak On kocha nas.”